Zelf hadden we er oorspronkelijk nooit aan gedacht om op vakantie te gaan in Chili, maar omdat het ziekenhuis waar Vicky werkt een samenwerkingsverband had opgezet met een ziekenhuis in Santiago, de hoofdstad van Chili en omdat Vicky werd gevraagd om er op werkbezoek te gaan besloten we meteen om er onze vakantie te houden.

In totaal waren we 3 weken in Chili, de eerste week in Santiago en omgeving, de tweede week in het dorre noorden en de derde week in het groene zuiden.

Terwijl Vicky de eerste week vooral tijd doorbracht bij haar Chileense collega's doorkruiste Nico te voet de hoofdstad. Met de geschiedenis van Allende en de coup van Pinochet in het achterhoofd was het bijzonder interessant om al die, voor de Chileense geschiedenis zo belangrijke plaatsen, te kunnen bezoeken. Daarnaast konden we ook genieten van de gastvrijheid van de Chilenen waar Vicky mee samenwerkte, we mochten bij hen thuis gaan eten, ze namen ons ook mee naar de kuststadjes Vina del Mar en Valparaiso. Het is trouwens prachtig om op een heldere dag in Santiago aan de ene kant de oceaan te zien en aan de andere kant de hoge toppen van het Andesgebergte.

Toen Vicky's opdracht erop zat namen we een binnenlandse vlucht naar Antofagasta in het Noorden, niet zo heel ver van de grens met Bolivië. Daar kwamen we in een heel andere wereld terecht : dor, zanderig en broeiend heet. Bovendien namen we de bus om nog verder het binnenland in te trekken naar San Pedro de Atacama middenin de Atacama woestijn. San Pedro is een klein dorpje, waar tussen 20h en 6h geen elektriciteitsvoorziening is en waar Lama's doorheen de straten lopen. Vanuit San Pedro maakten we uitstappen naar de Valle de la Luna (een stukje woestijn dat zo genoemd wordt omdat het een maandlandschap lijkt) en de El Tatio geisers (4h 's ochtends opstaan, op 4300m de hoogst gelegen geisers ter wereld, bitterkoud, maar zeker de moeite).

Bij onze terugkeer in Santiago was het net nationale feestdag (18 september) en werden we 's morgen uit ons bed gehaald door de militaire kapel die door de straten van Santiago marcheerde. We brachten onze dag door in het Parque O'Higgins waar een volksfestival aan de gang was en in de late namiddag aanschouwden we de militaire parade op de nabije paardenrenbaan.

Onze laatste week brachten we door in het zuiden van Chili, we namen de nachtbus vanuit Santiago naar Puerto Montt, van waaruit we uitstappen maakten naar Chiloë (het meest zuidelijke punt dat we op deze wereldbol ooit bezochten) en de streek rond de Vulkaan Osorno met o.a. het Lago Todo Los Santos (het Allerheiligenmeer).

Chili is als je het op de kaart bekijkt een smal, lang uitgerekt land en dat merk je ook aan het klimaat en de natuur. Tegenover de woestijn in het noorden leek het zuiden van Chili wel Zwitserland of Oostenrijk, alleen zijn er daar geen besneeuwde vulkanen.